Przepływ, sezon i regulacja
Wodospady fiordowe zasilane są roztopami. Przepływ zwykle osiąga szczyt od końca maja do czerwca, potem spada w późnym lecie i odbudowuje się wraz z jesiennymi deszczami. Wiele rzek w zachodniej Norwegii jest też regulowanych pod kątem energetyki wodnej, co może ograniczać lub przekierowywać przepływ. Przy Vøringsfossen w sezonie letnim utrzymywany jest minimalny przepływ dla zwiedzających, podczas gdy mniejsze wodospady mogą zamienić się w strużkę.
Rozpylona woda i pielęgnacja obiektywu
Duże wodospady wytwarzają mgłę, która unosi się daleko poza basen. Pracuj od strony nawietrznej, załóż osłonę przeciwsłoneczną, trzymaj w wewnętrznej kieszeni suchą ściereczkę z mikrofibry i zakrywaj obiektyw między kadrami. Najpierw skomponuj ujęcie, a osłonę zdejmuj dopiero do ekspozycji, co oszczędzi dużo wycierania. Pokrowiec przeciwdeszczowy na korpus aparatu warto wozić, bo waży niewiele.
Miejsca, które uczą
- Steinsdalsfossen koło Norheimsund ma ścieżkę biegnącą za kurtyną wody, to lekcja pracy z podświetleniem i kontroli mgły.
- Kjosfossen to krótki przystanek przy Kolei Flåm, idealny do ćwiczenia szybkich ekspozycji z ręki.
- Siedem Sióstr nad Geirangerfjorden najlepiej oglądać z wody, gdzie pokład promu daje pełną wysokość.
- Låtefossen koło Odda biegnie równolegle do drogi, więc możesz obejrzeć dwa strumienie wodospadu z minimalnym marszem.
- Dynjandi na Westfiordach na Islandii pokazuje, jak wodospad o stopniowym spadku nagradza powolne wejście w górę zmieniającymi się kompozycjami.
Bezpieczeństwo przy płynącej wodzie
Mokre skały przy wodospadach są często pokryte glonami i znacznie bardziej śliskie, niż wyglądają. Nigdy nie przekraczaj barier ani nie stawaj na skałach w nurcie dla lepszego kąta. Poniżej regulowanych zapór poziom wody może szybko wzrosnąć, gdy rozpoczną się zrzuty; nie stój w suchych korytach rzek za elektrowniami wodnymi.